The Heart of a Curricularalist Speaks

“Hoy! Pinoy ako, buo aking loob, may agimat ang dugo ko”

                                               -”NOYPI” ni BAMBOO

“Pinoy, ika’y Pinoy. Ipakita sa mundo kung ano ang kaya mo. Ibang-iba ang Pinoy. Wag kang matatakot, ipagmalaki mo. Pinoy ako; Pinoy tayo”

                                               -”PINOY AKO” ng ORANGE AND LEMONS

Napapansin ko lang…mukhang nauuuso na naman ang mga patriotic songs na naglalaman ng pagiging taas-noo sa pagiging Pilipino. Ang “Noypi” ang siyang nagmitsa ng kasikatan ng Bamboo samantalang ang “Pinoy Ako” ng O&L ang nagpaigting ng kanilang career at sa kasikatan ng teleserye ng totoong buhay…ang Pinoy Big Brother!

Pero sa prangkahang usapan, dapat pa ba nating ipagmalaki ang pagiging Pilipino natin? Mga gamahang politiko, oposisyong nagkakaisa sa pagbabagsak ng Labandera ng Bayan, hindi matapos na krimen, mababang literacy rate, mabahong basura, nakakalbong kagubatan…at marami pang iba. Ito na ang makikita sa Pilipinas ngayon. Ngayon, marangal mo pa bang kakantahin ang mga kanta ng Kayawan at ng Kahel at Dayap?

Minsan napunta ako sa Department of Foreign Affairs upang ayusin ang pasaporte kong nawala. Mayroon doong exhibit ng mga Ifugao woodcarvings. Meron ding larawan ng sikat na sikat na Banaue Rice Terraces. Kahit na ilang beses na sa buhay kong nakita ang lugar ay hindi ko pa rin maiwasang mamangha sa angking rikit nito. Kahit na alam ko kung sino ang gumawa ng mga woodcarvings at ng Terraces, hindi ko pa rin maisip kung paano nila ginawa iyon…lalo na ang 8^th Wonder of the World na kasing tanda na ni Kristo. Kasabay nito ay may nakita pa akong mga cards na naglalaman ng magagandang tanawin sa Pilipinas tulad ng Mayon Volcano, ang white-sand beaches ng Boracay…etc.

Nang magsaliksik ako ng mga kasuotan ng mga Pilipino, hindi ko naiwasang magandahan sa iba’t ibang disenyo nito. Mula sa mga bahag ng mga Ifugao, ang Maria Clara ng mga Tagalog at ang makukulay na kasuotan ng mga Muslim, hindi ko naiwasang maakit sa angkin nilang mga kulay. Ang taray talaga!

Madalas mabalitaan ang angking galing ng mga Pilipino, lalo na si Pacquiao, sa larangan ng boksing. Kung hindi nga ako nagkakamali, pang-apat na si Manny (akala mo naman close kami!) sa pinakamahuhusay na boksingero sa mundo ayon sa isang international magazine na hindi ko na matandaan ang pangalan. Nakita ko rin sa telebisyon ang pagsasanay ng mga atletang Pilipinopara sa nalalapit na 23^rd SEA Games na gaganapin dito sa ating bansa. Hindi maitatatwang napakasakit sa katawan ng ginagawang nilang pagsasanay at malaking sakrispisyo rin ito sa mga estudyanteng manlalaro na lumiban sa kanilang mga klase upang irepresenta ang bandila ng magulong bayang ito.

Nakita ko ang isang VCD ng aking kaibigan na naglalaman ng mga iba’t ibang sayaw Pilipino na iniindak ng sikat na sikat na Bayanihan Dance Troupe. Alam niyo bang ang Bayanihan ang world champion pagdating sa larangan ng sayaw? Kung hindi ninyo alam, Diyos ko day! Tungkol naman sa mga sayaw Pilipino, makikita mong nasasalamin sa bawat galaw nila ang mayamang kultura at tradisyon ni Juan dela Cruz.

Nanood ako sa TV ng balita at ipinakita ang isang empleyada ng isang golf course na nakapulot ng malaking halaga ng dolyares. Ibinalik ito ng babae nag buong-buo at walang kulang.

May bisita ngayong Hapon ang tita ko. Kitang-kita ko ang pag-aalaga niya sa kanyang bisita at ang pag-aasikaso rito. Oo nga pala, ang tita ko ay isa sa maraming OFW na nagsasakripisyo at nagtatrabaho upang makaipon at makatulong sa kanyang pamilyang naghihikahos sa buhay.

Rice Terraces, ang iba’t ibang kasuotan ng mga Pilipino, si Pacquiao at ang Philippine athletes, ang mga sayaw Pilipino at ang Bayanihan Dance Troupe, ang “honest” na empleyada ng golf course at ang tita ko. Iniisip ko ngayon, dapat ko nga bang ikarangal na ako si Juan dela Cruz?

Kakanta na lang nga ako…

“Pinoy, ika’y Pinoy. Ipakita sa mundo…(habang sinasayaw ang step ng awit na ito)”

“Pag naguguluhan ka at hindi mo alam ang gagawin mo, pakinggan mo lang ang bulong ng puso mo at malalaman mo ang dapat gawin.”

Isa ito sa mga napakabagong kasabihang madalas nating nababasa o naririnig sa radyo at TV. Sa lahat ng bagay ay dapat tayong magpakatotoo sa sarili natin. Anuman ang sabihin ng ibang tao, basta sinunod natin ang gusto natin, wala na tayo dapat pangambahan. Sa ibang salita, kinakalaban ng linya na ito ang pagiging isang plastik at ipokrita. Kung gayon, kung sinuman ang totoong nagpauso ng gasgas na kasabihang ito, I BEG TO DIFFER! (sabay snob)

Lahat ng tao ay may isinusuot na maskara sa pagkatao lalo na kapag kinakailangan. Minsan nga, hindi mo na lang ito namamalayan. Parang likas na yata sa tao ang pagiging plastik. Hindi naman kasi sa lahat ng oras ay tama ang pagpapakatotoo. Minsan kasi “awkward” ang maging totoo sa ilang mga bagay, lugar at panahon. Magbibigay ako ng ilang halimbawa.

Ipagpalagay nating sa Tondo ka lumaki kung saan karamihan sa mga tao (kabilang na ako) ay kung magsalita eh parang ga-milya ang layo ng kinakausap. Pagkatapos ay kailangan mong pumunta sa isang PORMAL na salu-salo tulad ng debut na gaganapin sa isang bonggang otel sa Makati na karamihan sa mga bisita ay ka-level ng mga Tan, Lopez, Sy, Gokongwei atbp. Makikipag-usap ka ba sa kanila sa paraang akala nila ay sinisigawan mo sila? Siyempre hindi…DAPAT hindi. Kasi hindi naman akma sa lugar, panahon at okasyon ang pagpapakatotoo mo. Hindi naman lahat ng bisita roon ay mga taga-Tondo rin at hindi sila sanay sa ganoong paraan ng pakikipag-usap. Isama na rin ang tamang “etiquette”. Lalamon ka ba doong parang isang “convict” na bibitayin na bukas sa pamamagitan ng cilla electrica? Siyempre hindi…DAPAT hindi. Kasi nga, hindi akma.

Ang mga guro, isa sa mga pinakaplastik na mga tao sa buong mundo. Isa sila sa mga pinakamagagaling magtago ng tunay nilang nararamdaman. Kapag ang guro ay may suliranin sa buhay na tunay namang karumal-dumal at nakapanghihina ng tuhod, hindi nila hahayaang humadlang ito sa kanilang pagtuturo. Kailangan nilang magpakanormal at ngumiti sa harapan ng kanilang mga estudyante na parang walang masamang nangyayari sa buhay nila. Pinakamagandang halimbawa nito ay si Teacher Mila, yung ginanapan ni Maricel Soriano. Lagi niyang pinapaalalahanan ang mga batang kanyang tinuturaan na maging masaya sa kabila ng mga paghihirap sa buhay. Ang hindi nila alam ay mga Signal number 4 na klase ng bagyo na ang hinaharap ng kawawang guro sa kanyang buhay.

Si Darna at ang lahat ng klase ng “superheroes”, kailangan din nilang magpakatatag at magpakaplastik at magpakaipokrita para maisakatuparan ang kanilang mga misyon (na pare-pareho din naman, ang iligtas ang mundo sa mga masasamang elemento na gusting sumakop sa daigdig). Kailangan nilang isikil ang kanilang emosyon at ang kanilang tunay na nararamdaman para sa kapakanan ng sangkatauhan. Kasi, sa oras na bumigay sila sa tawag ng kanilang puso, tiyak na talo na sila. Kukunin ng kalaban ang mga mahahalaga sa buhay ng “superhero” upang masiguro ang tagumpay ng kanilang maiitim na balak. Kaya nga inis na inis ako sa portrayal ni Angel Locsin kay Darna, nagpapatalo sa kanyang emosyon. Ayoko na ring maging tagapagligtas ng sangkatauhan. Specifically, ayoko nang gumanap at maging si Darna, WALANG LOVELIFE!

Sige! Maging realistic tayo. Baka sabihin ninyong hindi base sa totoong buhay ang mga sinasabi ko. Ang mga pinuno ng kahit anong bansa, kahit na ang pinakamaliliit na organisasyon sa mundo, kailangan at DAPAT isantabi ang kanilang mga pansariling interest para sa kapakanan ng kanilang nasasakupan. Kaya nga sila niluluklok sa mga posisyon nila ay upang pagsilbihan ang tao. Ewan ko nga ba sa mga Pilipinong politiko. Isa pa, kailangan ay magmukha at MAGING kagalang-galang at matatag sila upang irespeto at sundin…isama na rin ang upang masindak ang mga kalaban nila, mapa-politiko, terorista, “distractor” at kung anu-ano pa. Sa panahon rin ng krisis, kahit sila mismo ay mamamatay na dami ng kanilang responsibilidad, kailangan pa rin nilang magmukhang matatag dahil sa kanila kukuha ng lakas ang mga tauhan at mamamayan. Kapag sumuko ang lider, mawawalan ng “morale” ang tao at tuluyan nang susuko. Ito ang magiging dahilan ng kanilang pagbagsak. Kaya nga siguro sa apat na presidente ng Pilipinas na napagdaanan ko sa buhay, wala pa akong nakitang umiyak sa harapan ng maraming tao. Ewan ko lang siguro kay Cory Aquino. Bata pa naman ako noon at hindi pa ako nanonood ng TV. Pero kung umiyak naman siya sa lamay at libing ni Ninoy, I can consider that justifiable.

Ilan lamang yan sa mga sitwasyong kailangan ng isang taong maging plastik. Tawag kasi iyon ng kanilang obligasyon at ng panahon. Hindi ko naman sinasabing mali ang magpakatotoo ngunit may pinipili itong lugar at panahon. Ganun din naman sa pagiging plastik at mapagkunwari.

Naku! May cute na bisita ang tita ko, inaaya akong makipag-inuman sa kanila. Magpapakaplastik ba ako o susundin ang tawag ng katotohanan? Hmmm…

MOWHAWK/MOHAWK (hindi ko alam ang tamang baybay)

Ito yung gupit na halos kalbo na ang gilid ng ulo mo ngunit may natitirang makapal sa gitnang bahagi. Umaabot ito hanggang sa likod ng ulo.

Marami na akong nakikitang mga punkista, rakista at mga fashionista na gumagawa ng ganitong istilo ng buhok. At dahil likas akong inggitero, gusto ko ring magpagupit ng ganoon. Nga lamang ay hindi ako nagkaroon ng oras sa sarili ko dahil sa dami ng kailangan kong gawin.

Nang matapos ang lahat ng responsibilidad ko ay nagtungo ako sa barbero. Itinuro ko sa kanya ang mohawk/mowhawk dahil hindi niya raw alam ang gupit na ito. Nag-alinlangan pa nga siyang gawin sakin yun dahil napagkamalan niya akong highschool eh matatapos na ako ng pag-aaral sa susunod na taon (naks!baby-face talaga ako). Nang matapos ang barbero ay binayaran ko siya ng PhP 50 at hindi na nagpasukli pa ng PhP 10 kahit na alam kong hindi pa kakasya iyon sa pamasahe nila ng misis niya.

Nagustuhan ko ang kinalabasan kaya ako nag-tip. Talagang maganda at hindi ko napipigilang maya’t maya ay sumilip sa salamin at namnamin ang natitira kong buhok. Feeling ko, isa akong bagong tao; isang bagong sanggol na unang nasilayan ang silahis ng Haring Araw.

Maraming naloka sa buhok ko. Ang tapang ko daw dahil nagawa ko iyon. Maganda raw.

“Ang cute naman ng buhok mo!”

“Ang taray! Bagay sa iyo.”

“Wow! Ikaw ba yan, Jayson ng Pinoy Big Brother?”

But like the cliché says, “You cannot please everybody.” Pagdating ko sa bahay ay sinigawan ako ng lola ko.

“Ano ba naman yang ginawa mo sa buhok mo? Adik ka na ba? Sabihin mo nga sakin.”

Hindi lang ang lola ko ang nadismaya, kahit ang mga kapitbahay ko, pati ang mga taong nadaraanan ko, kinukutya ang buhok ko.

“Kabayo! Kabayo!”

“Kailangan mo ba ng hinete? Pwede bang mag-apply?”

“Kulang na lang sayo, kalesa.”

“Tiktilaok! May manok na dumaraan.”

“Mukha kang seahorse.”

Nung 19^th birthday ko, naka-mohawk/mowhawk ako. Bawal ito sa unibersidad na pinapasukan ko maliban na lang kung taga- Engineering, Music, AB, Commerce o Fine Arts ka. Klase iyon ng isa sa mga paborito kong propesor pero hindi iyon naging rason para hindi niya ako mabasag.

Professor: Have seen Fr. _________?

(umiling ako.)

Classmate ko: Why, ma’am? Bawal po ba iyan?

Professor: (umiling, simbolo ng pagsasabing bawal ang buhok ko.)

Kabayo, seahorse, manok…lahat ng pangungutya, narinig ko. Dumating sa puntong nanghihina na ang loob ko at gusto ko nang ituloy sa pagiging semi-kalbo ang buhok ko. Nagdududa na rin akong baka nga hindi bagay sakin ang gupit. Pero minsan sinabi sakin ng tito ko ng itanong ko sa kanya kung pangit.

“Nasa nagdadala lang yan. Kung pangit sa kanila, eh ano ngayon? Nadadala mo naman yang palong mo kaya wag ka nang matakot.”

Kaya sinabi ko sa sarili ko:

“PANININDIGAN KO ITO. HINDI AKO MAGPAPAAPEKTO SA INYO. MAINGGIT KAYONG LAHAT AT PAGALITAN NINYO AKO PERO HINDI KO HAHAYAANG MABADTRIP AKO NG MGA SINASABI NINYO. BASTA, I FEEL GOOD WITH MY HAIR.”

Hindi pa naman ako napapagalitan ni Fr. ____________ dahil hindi pa kami nagkikita pero handa naman ako kung sakaling magsalubong ang mga landas namin sa corridor.

Nanggaling ako sa isang pamilya na puno ng mga lalaki ang lahi. At dahil nga puro sila lalaki, medyo mabibisyo at medyo babaero ang mga kamag-anak ko. Kasama na rito ang tatay kong napakaguwapo at ubod ng lakas ang sex appeal.

Hindi naman naging lingid sa kanila ang aking pagkatao. Alam naman nilang gwapo ako, kaso nga lang…guwapo rin ang hinahanap ko. Dahil diyan, naging tampulan ako ng tukso at pagmamaliit. Samahan pa natin ng kaunti, o sabihin na natin, malaking diskriminasyon.

“Wala kaming apong bakla! Puro kami babaero,”

“Sinira mo ang lahing Dioquino (Ang apelyido ng angkan ng tatay ko)! Hindi ka namin apo”,

“Hoy! Tigilan mo nga yang kalandian mo.”

Hindi lang ako ang nakalasap ng ganitong kasaklap na mga pananalita. Kasama ang isa ko pang pinsan, natikman namin ang talas ng mga salitang minumutawi ng aking mga “napakatitinong” mga lolo at tiyuhin. Sa harap pa ng iba naming mga kadugo, pinapahiya kami ng mga barako ng aming lahi. Ano ang naging reaksyon ng tatay ko sa lahat ng ito? Hindi ko alam. Wala naman siyang sinasabi sa akin bilang reaksyon sa tunay na kulay ng aking dugo. Pero hindi naman ako tanga. Sino ba namang tatay ang gustong maging bakla ang panganay niyang anak?

Kung babalikan ko ang nakaraan ng aking pagkabata, hindi ko talaga alam kung kelan ako nagsimulang maging bakla. Basta ang alam ko, noong bata pa ako, ako ang naglalaro ng mga Barbie dolls ng tita ko na dapat ay nakadisplay lang sa cabinet na may pintuang salamin. Madalas ay kasama kong makipaglaro ang mga babae kesa mga lalaki. Mas gusto ko ang kulay pink kesa kulay blue. At dati, akala ko ay meron akong buhok na sobrang haba tulad ng kay Judy Ann Santos sa “Mara Clara”. Pero kung titingnan ko naman ang sarili ko sa salamin, ni isang mahabang hiblang itim sa aking bunbunan ay wala akong makita.

Kahit bata ako ay alam kong hindi mga panlalaking bagay ang nais ko pero hindi ko lang inaamin at sinasabi ng pormal sa sarili ko. Gumawa rin naman ako ng mga paraan para maging lalaki. Siyempre masakit din yung tuksuhin ka ng mga kapwa bata mo. Sinubukan kong gustuhin si Blue Three ng Bioman kesa kay Pink Five. Ngunit sadyang mas gusto ko ang kulay ng costume ng huli kesa sa una. Pinilit kong sabihing pakakasalan ko si Manilyn Reynes pag laki ko (dati kasi ay die-hard fan ako ni Mane) pero sadyang girlfriend lang pala ang habol ko sa kanya…yung tipong kasama mong makipag-pillow fight pag nagoovernight sa bahay ninyo. Nung grade four ko lang yata nasabi sa sarili kong ako’y isang nalihis na lahi ni Adan.

Mabalik tayo sa mga kamag-anak ko. Masakit ang maliitin at insultuhin ka ng ibang tao ngunit mas tumatagos sa kaluluwa mo kapag kadugo mo na ang nagsasabi sayo nito. Kung sino pa ang inaasahan mong daramay at iintindi sa pagkatao mo, sila pa ang mangunguna sa pag-aalipusta sayo. Tiniis ko ang lahat mula ng bata ako hanggang makatuntong ako ng mga unang dalawang taon sa high school pero ng medyo nagkaisip na ako, minsan ay nilalabanan ko na sila pero pikuning bata ang dating. Nang tumuntong ako ng kolehiyo, nakapasok sa isa sa pinakamagagandang unibersidad sa Pilipinas at nakasali sa pang-unibersidad na dulaan nito, medyo lumawak na ang pag-iisip ko. Ito na ang sinasabi ko sa lahat ng Adan ng lahing Dioquino:

“TUNAY NGA KAYONG MGA LALAKI. WALANG ALINLANGANG NORMAL NGA KAYO PERO KUNG TITINGNAN NINYO, KAMING DALAWANG BAKLA ANG PINAKAMATATALINO AT PINAKAMATITINONG ‘LALAKI’ SA PAMILYA NATIN. KAMING DALAWA ANG NAKATUNTONG NG COLLEGE AT MAY PINAKAMALAKING TSANSANG MAKAPAGTAPOS AT GUMANDA ANG BUHAY SA PAMAMAGITAN NG AMING PAGSISIKAP. EH KAYO? INUUBOS NINYO YANG MGA BAGA NINYO AT ATAY SA MGA BISYO NINYO. HAYAAN NINYO, MALAPIT NANG DUMATING ANG ARAW NG GRADUATION KO AT IBIG SABIHIN NUN, MALAPIT KO NA RING ISAMPAL SA INYO ANG DIPLOMA KO.”

Ngayon, madalas na kaming lumalaklak ng pulang kabayo ng mga lolo at tito ko.

Minsan nagtatataka ako. Bakit ang mga dating mga bagay na nakapagpapasaya sakin ay hindi na nagdudulot kahit ng simpleng kaligayahan sakin? Bakit hindi na ako natutuwa sa mga dati kong ginagawa?

Ang ibig sabihin ba nito’y nagsasawa na ako…napapagod? Hindi ko alam.

Dahil dito sa nararamdaman ko, hindi na maganda ang nagagawa kong mga resulta.

Hindi naman ako naniniwalang hindi ko na mahal ang mga ito…pero bakit nga kaya hindi na masaya ang mga dating ginagawa???

Dahil ba ito sa sistema? Dahil ba ito sa mga taong nakakasalamuha ko sa loob?

Ano nga ba naman talaga ang tunay na dahilan sa likod ng pagkapagod…ng pagkalungkot?

Sana malaman ko, matagal ko na kasi siyang itinatanong.

i cant believe i surpassed the first semester. i never thought i would survive all the shit that had happened in the first half of my academic year. definitely, this is one of the hardest chapters of my school life, specifically my college life.

i admit, this semester gave me a hard time. i almost gave up with all my  requirements not only in school but also with my extra curricular activities. here is a list of all my requirements for the first semester.

1. NFE- learner’s folio

2. Literature- a play (Macbeth) for the finals

3. Educ 207- my Php600+ debt to Doc A, a book critique, my teaching strategies folio, a teaching demonstration, another lesson plan, teaching observation sheets, and a class observations (I must admit, though Doc A is my favorite professor, i really had a hard time doing all my requirements for his course. I was really fucked up)

4. Guidance- a school proposal (i really hated this course. i hate professors who are so "feelingeras" plus the fact that she didnt know how to teach her course. oh by the way, if students can just fail their professors due to their numerous absences, might as well kick the ass of this professor)

5. Professional Deontology- a report and a research paper (another subject to hate…i dont want to elaborate more of this)

6. Teatro Tomasino- all the promo stuff for Buy 1 Take 1 (i must admit, i didnt like the way things turned out…im really sorry my beloved org.)

well, with all these things running in my head, i didnt know what to do first. they made me like a walking representation of the human skeletal system.

but now, here i am, trying to relax after all the the stuff that gave me so much stress.  im trying to regain enough strength to face another semester that will be as tough, or maybe tougher than the previous one. lets just say that God is good thats why He creates miracles for everyone.

masakit…

hindi ko mapagkait ang katotohanang masakit ang mga nakikita ko at naririnig. pilitin ko man ang sarili kong wag maapektuhan pero wala akong magawa. pilitin ko man ngumiti pero makikita na sa mata ko na gusto ko nang umiyak sa sobrang hapdi. ayokong makita niya, ayokong iparamdam sa kanya. sana hindi niya makita…NAIIYAK NA AKO!

hindi ko maintindihan, bakit ang hirap gawin ng salitang "lumimot"? Kasi may kinalaman na rin yung damdamin mo.

Well i guess im tryin to be nonchalant about it
And led into extremes to prove im fine without you
But in reality im slowly losin my mind
Underneath the guise of smile gradually im dying inside
Friends ask me how i feel and i lie convincingly
Coz i dont want you to feel the fact that im suffering
So I wear my disguise till i go home at night
Turn down all the lights and then i breakdown and cry

BREAKDOWN
Mariah Carey
Butterfly

madalas, kung ano ang totoo, yung ang nakakasakit ng damdamin mo. dati hindi ko alam kung bakit…pero ngayon parang medyo nauunawaan ko na.

madalas, nangangarap tayo ng mga bagay na gusto natin. iniisip natin kung ano kaya kung ito’y nasa mga kamay natin. madalas tayong nananaginip ng mga bagay na hindi naman talaga atin. kaya nga nangangarap.

bakit masakit ang katotohanan? kasi binabalik tayo sa tunay nating kinatatayuan. binabalik tayo sa isang totoong sitwasyon kung saan wala naman ang ilang mga bagay na pinapangarap natin. binabalik tayo nito sa ating mga kamay na wala naman pala talagang mga laman.

ayoko talagang naririnig minsan ang katotohanan dahil ayokong magising sa pagkakahimbing sa isang panaginip. mas masarap ang duyan ng mga haraya kaysa sa kurot ng totoong nagaganap.

madalas ayoko ng totoo dahil mahapdi ito…nanampal.

pero anong magagawa ko? ako’y isang taong nakadikit ang paa sa katotohanan ng buhay. kailangan kong magising sa himbing ng aking pagkakatulog.

masakit ang totoo…pero kailangan mong tanggapin dahil ikaw yon. iyon ang tunay mong ginagalawan. nandun ang mga bagay na mahahawakan mo.

ang sakit ng nararamdaman ko…parang hindi ko kakayanin. pero kailangan kong tumayo at harapin ang nagmumurang katotohanan.

kaya ko to…yun ang totoo.

this will be my last heartache.

it’s time for me to leave it all behind. i have to put in mind that everything i want to be is just a pathetic illusion between me and my imagination.

i dont wanna be loser no more. i dont want to be alone in the dark. i dont wanna be left alone in the middle of the rain.

this will be my last goodbye. ill do my best not to speak his name. ill do my best to free myself. ill do my best to move on. ill do my best not to love you anymore

time is not constant; it changes itself. someday ill be happy. i know ill be.

i wanna cry…pls let me