The Heart of a Curricularalist Speaks

I am transferring from friendster blogs to multiply.

http://ghervhinne10.multiply.com

you can see my pics there

see you

Well, well, well! Another school year is soon to end but this school yearend is definitely a special one. why? Haler! its graduation time for me.The 4 year span of my Thomasian existence is already over. The calvary for a diploma is now soon to end. Yes! I feel happy…but i must say, its a big turning point.

In our lives, we face different turning points and crossroads. We have to face an essential change and choose one between two branching roads. I had face different sudden but important changes in my life. The adaptation to a new environment, the swallowing of a new system, the acceptance of a new clique, the embracing of a new found love…but definitely, graduation from college is really the scariest of them all. The presence of your diploma on your hands is rewarding but it also gives the feeling of fear.

Where will you be after stepping out of school? Will life treat you kind? Is there employment for every graduate who marched with you at the same time? Will money be that easy for you? Is success the next level? Will your diploma ensure you the easy way to the top?

Yeah i know! this is just a same old new graduate dilemma. I know the answers to these questions. Yet, its different when you know the answers are very uncertain. Its true, the future is unclear…that’s why its scary. Your diploma is a mark of the end of your school calvary…but the door for you to enter to carry a heavier cross.

Everything is about to change. I wont be having discounts for my jeepney fare. I wont be asking for my provisions anymore. I HAVE TO WORK FOR MY OWN.

I have to bid goodbye to the hapiness of student life. Say hello to the challenges of the real world.

sino nga naman ang mag-aakalang mabilis na lilipas ang apat na taon? halos abot-kamay na ang minimithing diploma. malapit na ang pagwawakas kung bakit ako kumakalbaryo sa paaralan. malapit na nga rin naman akong matawag na isang tunay na guro.

dahil dito, maraming mga bagay ang unti-unti sumusulpot sa utak ko. nakakatuwang isipin, mula ng pumasok ako sa UST, isa akong batang akala ko ay alam ko na ang lahat. ngayong malapit na ang daan palabas, nalaman kong marami pa palang leksyon ang dapat kong matutunan. sa apat na taon na inilagi ko, marami-rami rin ang pumasok sa utak ko. Hindi ko lamang nakuha sa loob ng silid aralan, kasama na rito ang Teatro Tomasino.

Naku! ngayon ko lang napagtantong nakakapagod maghintay sa wala. ang magmahal sa isang taong hindi ka man lamang pansin ay isang masakit na gawain. pahihirapan mo lang ang sarili mo.

Masakit din ang katotohanang nagmahal ka nang sobra…at napagod ka! Ang masyadong magmahal ng todo ay nakakasama rin.

minsan, kailangan mong layuan ang mga tao at mga bagay na mahalaga para malaman mong hindi ka pala mabubuhay nang wala sila.

kailangan mong malaman kung ano nga ba talaga ang kailangan o ang prioridad mo sa buhay. baka mamaya, inaakap mo ang lahat ng gusto mo. Nga lang, hindi naman yun ang kailangan mo. Ang mas masama, nakakasama pa pala ito sayo.

i thought bells were in the air

knowing that you were there

with me, watching that star set

the times i wouldnt forget

and storm sweeps away

the sweet flowers of May

picturesques fly

till thy art says goodbye

and i now…i am fine

you are here…and i am too

always

…in the morn

…in the sunset

…in the night

waiting for the stars to glitter during a stormy sky

you are here…and i am too

but our hearts are far away…oceans apart

can the right brain be with the left

Knowing they have different functions?

can logic and sensitivity be one

if there is a time for it to happen?

can there be a chance that the north pole of a magnet

Can attract a north pole of another magnet?

How will science do it?

How will art express it?

a heart being supressed by love

Supressed by friendship

Supressed by the possibility of a waving hand

Saying goodbye

Time…oh yes!

Will make it

gone like the wind

forgotten by history

let me see…hmmm!

for the past days, im beginning to formulate some thoughts in my head. moreover, fear starts to rule the hearts of many…including me.

anger is a good motivation for me. it makes me feel like i wanna do better because someone made me feel bad. but a positive reinforcement makes me wanna do the continuity.

fear lurks within the powers of the almighTy. who’ll be next in line? that we dont know.

fear lurks in the chests of the EHS student teachers. what is there beyond the horizon?

fear lurks in my heart. what will life after graduation offer? a rough road with a grumpy weather.

enough with fear! love and friendship wear the same masks. its up to a person how to distinguish one from the other.

thoughts come and go. just let it flow!

A student of mine inspired me to write in English. I just don’t know why. Maybe because, supposedly, I am good in writing in English since that is my field of expertise. Or maybe because I am just that sick person who has been insecure all his life with people who are good in a way or another. Am I thinking aloud or what? I don’t know, I’m just jotting down everything that I feel right now.

Lately, thoughts have been gathering around my head for some reasons.

Love and kindness have the same look but take a second glance. Maybe you’re blinded by the masks they wear but you have to see what’s inside or else, heartache will be around to kill you with tears.

I want to break free from all of these. I want to get away from all my worries. These worries that shouldn’t bug me at all but they do.

I am so pissed off with all those false prophets, declaring that they are the chosen ones of the Lord. It seems like hell is on its way to conquer the earth through the image of these people. They begin to accuse people of doing something without asking their sides. It’s a one man show! It’s a one sided story. It’s total bullshit.

I hate it when you want to leave somebody behind. It’s hard to let go of something which has been a part of yourself for the past years. It’s hard to leave something behind which has been there, seeing and contributing to the continuous development of your body and soul. But I already saw another lady love. My heart belongs to another one. I am torn between two stubborn rocks.

It is funny to think that as a teacher, you see a part of yourself in every student of yours. You may not be that identical with your pupils but you can see a percentage of you, living in him. Because of this, reflections come and you begin to realize so many things not only about them but also about yourself. You begin to understand what is good and what is irritable in your behavior. You start to assess your own soul.

Four years of my life was spent to the Thomasian community and I say, I am so proud if I will be able to graduate this year. Imagine in one year, the Tigers conquered the basketball court by winning the championship of both male and female, seniors division. In addition to that, the Salinggawin Dance Troupe also bagged their “5”peat championship in the UAAP cheer dance competition. Moreover, Teatro Tomasino, the university wide theater guild of UST, also comes back in the Cultural Center of the Philippines through Waiting in the Wings, performing Jose Victor Torres’s “No Questions Asked” (ehem…I was just only the Stage Manager of this event. Hehehehehe) Whoa! What a year for UST?! What a good year to leave it with all the laurels surrounding her head.

In line with what I said a while ago, I’ve spent four years of my life studying in the Pontifical and Royal and Catholic University of UST. A lot of changes have been done, literally. The establishment of the UST Tan Yankee Student center, the Alumni Park with the beautiful Fountain which was the former Colayco Park, the inclusion of bricks in front of the UST Main Building, the inauguration of new colleges and institutes, the changes in the administration and a lot more to mention. With these changes, it’s so great to grasp that I also changed as a person. When I first came to UST, I was so immaculate I didn’t know a single thing. Now that I am about to step my foot out, I am so sure that I am equipped with the proper knowledge and wisdom to make it through the outside world. I was so innocent when I came in and now, I am a person with intelligence to face life and its ups and downs. Along with the changes in UST, changes came in me that make a greater person in me.

Whoa! A lot of ideas inside my head! I just don’t know how to deal with them. Now I just want to blab what’s inside my skull and what impulses my neurons have right now.

“THEORY OF CAUSALITY”

Narinig ko ito minsan sa klase ng isa sa mga pinakapaborito kong propesor. Lahat ng nangyayari dito sa mundo ay may dahilan. Kung sakaling nadapa ka kaninang umaga, mayroong dahilan kung bakit nangyari yun. Maaaring ang dahilan nito ay para makilala mo ang isang taong tutulong sayo at malalaman mo na lamang na siya pala ang taong mamahalin mo sa buong buhay mo. Maaari rin naming kaya ka nadapa ay para mapulot ang isang alahas na malaki ang halaga nang papalit sa sanglaan. O di kaya, kaya ka nadapa ay sadyang tanga ka lamang. Yan ang ibig sabihin ng “theory of causality”. Uulitin ko lang, ang ibig niyang sabihin ay lahat ng nakikita o nangyayari sa paligid ay may dahilan.

Noong nasa hayskul pa lamang ako, alam ko na ang kursong kukunin ko. Ang kukunin ko ay mass communications o communication arts. Gusto kong maging direktor ng isang teleserye sa telebisyon o kaya ay maging isang reporter sa isang programang naghahatid ng balita. Basta ang gusto ko ay maging bahagi ng media. Kung hindi makikita sa TV ang mukha ko, kahit man lamang makita ang pangalan ko sa “credits” ng isang palabas. Masaya yata yun. Malalaman ng buong Pilipinas na nagtatrabaho ka sa telebisyon. Aba! Astig yun.

Pero nang sinasagutan ko na ang “application form” ko, ang naisusulat kong kurso ay ang edukasyon. Pinipili ko ang kursong kinaaayawan ng karamihan sa mga kaklase ko. Pinipili ko ang kursong sinasabi nilang para lamang sa mahihina ang utak. Pinipili ko ang kursong isinusumpa ng mga mismong guro ko. Pinipili ko ang karerang tinahak ng mga kinamumuhian at kinaaasaran kong mga titser. Hindi ako makapaniwala! Pinipili ko ito.

Marahil ay nagpadala ako sa sulsol ng nanay ko. Mag-titser na lang daw ako ng Ingles para kapag dinala niya na raw ako sa Japan ay magkakaroon daw kaagad ako ng trabahong ang sahod ay di bababa sa dalawang lapad isang oras (10,000 piso sa lokal na pera). Aarte ka pa ba sa dalawang lapad isang oras na trabaho? Aba! Saang parte ka ng Pilipinas pupunta para makuha ang ganung halaga sa loob ng maikling panahon? Eh mga politiko lang naman yata sa Pilipinas ang kayang gumawa nun eh. Sige! Isama na natin ang mga pasimuno ng lintik na jueteng na yan. Dalawang lapad isang oras? Isa siyang tuksong kumikiliti sa palad at bulsa mo. Bakit hindi?

Hindi ko inasam na maging isang guro. Naiinis nga ako noong pinapa-“check” samin ng guro ang papel namin sa mga pagsusulit. Ayokong maging isang taong tampulan ng tukso lalo na kapag nakatalikod ako. Ayokong loko-lokohin ako ng mga bata. Ayokong mag-alaga ng maraming bata na hindi naman ako ang nagluwal. Naging guro lang naman ako nung bata eh…kapag naglalaro kami ng mga kalaro ko ng aral-aralan. Ginagawa naming pisara ang pader ng bahay namin at doon namin isinusulat ang mga “aralin” sa araw na iyon. Matatapos lang ang pasukan naming magkakalaro kapag dumating na ang lola ko at nagmura na siya dahil ginawa nga naming pisara ang pader ng bahay namin. Nagmumura siya habang pinupunasan ang mga bakas ng “chalk” na iniwanan namin.

Pinilit kong lunukin ang mapait na tableta ng katotohanang hindi ko nakuha ang kursong gusto ko. Nabuwag na ang pangarap kong maging isang brodkaster sa telebisyon. Hay! Ang sakit pero wala akong magawa. Pinili kong makinig sa nanay ko. Ito na ang kabayaran ng pagiging masyadong masunurin sa magulang. Ipinagpatuloy ko ang kurso nang nakapikit ang mata. Hindi ko alam kung kakayanin kong humarap sa maraming estudyante at siguraduhin na may natutunan sila sa tagal na nakatayo ako sa harapan nila. Hindi ko alam kung makakaya kong patahimikin sila sa oras na hindi nila makayanang tumahimik. Hindi ko alam kung kakayanin kong maging masaya sila sa presensiya ko sa loob ng silid aralan. Ang tao nga naman! Natatakot siya sa mga bagay hindi niya nalalaman.

Sa loob ng tatlong taon ay pinag-aralan ko ang pagiging isang guro. Pinag-aralan ko kung paano gagawa ng isang banghay aralin (lesson plan). Pinag-aralan ko ang ugali ng mga bata sa bawat yugto ng kanilang paglaki. Pinag-aralan ko ang iba’t ibang panitikan upang makita ang makulay na mundo ng pagsulat. Marami akong pinag-aralan para lamang maging handa ako sa pagsabak ko sa tunay na digmaan sa klase. Hindi na ito digmaan na ako ang estudyante. Ako na ang guro. Lalaban ako sa mahigit limampung mag-aaral na may iba’t ibang gusto, pag-uugali at pagkatao. Lahat sila dapat kong “mapatumba”…nang sabay-sabay.

Dumating ang huling taon ko sa kolehiyo at kinakailangan na naming mag-“OJT”. Kailangang magamit na namin ang aming mga pinag-aralan. Kailangang malasap na namin ang simoy ng silid-aralan. Sumabak na kami sa mundo ng pagtuturo. Inaamin ko, kinakabahan ako sa unang araw ng pagtuturo ko. Nangangapa ako. Tunay ngang mahirap maging isang guro. Kinakailangan mong malaman ang kaukulang stratehiya upang maintindihan ng iba’t ibang estudyante ang tinuturo mo. Mahirap…sobra! Pero ginawa ko ang makakaya ko. Nagpatawa ako at nag-isip ng mga paraan kung paano ko ba gagawing hindi karaniwan ang bawat ngayon sa kahapon. Ginawa kong masaya ang silid-aralan. Ginawa ko ang sarili kong isang telebisyon na maaari mong gamitin upang matuto at malibang ka nang sabay.

Dumarating ang oras na nakakatanggap ako ng mga komentong tulad ng mga sumusunod:

“Sir, ikaw ang pinakapaborito kong ‘teacher’ simula ‘first year’.”

“Alam niyo, sir, hindi pala imposibleng matuto at magsaya nang sabay. Salamat po! Ang galling nyo!”

“Kaunti lamang po ang mga gurong nag-iiwan ng marka sa puso ng mga estudyante at isa po kayo sa mga iyon, sir.”

“Ipinakita nyo sakin kung sino ako at kung ano ang kaya kong gawin. Salamat, sir! Astig ka talaga.”

Ngayon, alam ko na ang dahilan kung bakit ako itinadhanang kuhain ang edukasyon. Naiintindihan ko na ngayon kung bakit pinili kong tahakin ang landas na ayaw daanan ng maraming tao. Narito ako ngayon upang tamnan ng maliliit na butil ng kaalaman ang murang isipan ng batang hahawakan ko. Narito ako ngayon upang haplusin ang puso ng mga estudyante upang malaman nilang may dahilan kung bakit sila narito sa lupa’t humihinga. Narito ako ngayon upang mailawan sila at alalayan sa oras na daraanan nila ang pinakamadidilim na bahagi ng kanilang buhay. Narito ako ngayon upang maging magulang, kaibigan, salamin…at guro.

Sandali lang ha, 10:0 na ng umaga. Oras ko na para magturo!

Kahit kailan ay hindi ko naisip na maging isang guro. Inaamin ko, gustung-gusto kong nagiging titser sa larong aral-aralan. Ako pa nga ang nagtuturo sa mga kalaro ko ng Math na ngayon ay tinuturing ko nang isa sa mga mortal kong kaaway na sabdyek. Madalas naming ginagawang blackboard ang pader ng bahay namin kaya ang ending, minumura kami ng lola ko habang pinupunasan niya ang mga chalk sa pader.

Pero hanggang doon lang yun…dati.

Saksi ako sa mga kalokohan ng mga estudyante pagdating sa mga guro. Nandoon ang pinapangalanan ka nila pagtalikod mo. Pagtsitsimisan pa minsan kahit ang personal mong buhay. Paano naman kasi eh gawain ko rin naman yun nung high school. Nakadagdag ito sa simbuyo kong ayaw magturo. Baka mamatay pa ako sa high blood eh mainitin pa naman ang ulo ko.

Hindi nagpatinag ang lola at nanay ko. Gusto raw nilang kunin ko sa kolehiyo ay Education major in English. Magiging titser raw ako sa Japan at in fairness, mataas ang sweldo. Isang lapad (o 10,000 yen) kada oras. Nakakatukso ang udyok nila pero no way pa rin. Mas mahirap yatang magturo ng banyagang salita sa mga taong hindi naman nila intensyong matuto nun.

Pero hanggang doon lang yun…dati.

Ang nakapagtataka lang, nang isulat ko na ang pinili kong kurso para sa kolehiyo, pinili ko ang Education. Pinili ko ang karerang hindi ko naisip kunin. Pinili ko ang landas na tinahak ng mga matatandang dalaga kong guro. Hindi ko alam kung bakit. Parabang binulungan ako ng hangin, “Magiging titser ka, hahahahahaha.” Nakakatakot!

Maraming nag-aakalang kung mahina ang utak mo, mag-titser ka na lang. Maraming nagsasabing ito na ang pinakamadaling kurso kung sakaling hindi naging maganda ang performance mo nung high school. Pero habang binabagtas ko ang Principles of Teaching, Teaching Strategies, Test and Measurement at kung anu-ano pang professional courses ng Education, napagtanto kong mali pala silang lahat.

Aba! Eh kailangan ngang napakatalino mo pag naging guro ka. Malawak na imahinasyon, talino, pang-uunawa, pasensya ang kinakailangan mo upag makatagal ka sa propesyon. Ikaw ang lilinang at papanday sa utak at puso ng mga sinasabing pag-asa ng baying ito. Kailangan din ang disiplina dahil lahat ng mata ay nakatingin sayo. Isang pagkakamali mo lang, sira ang matagal mong pinagkakaingatang reputasyon.

Ngayon, hindi ko maintindihan ang mga taong ayaw maging guro. Sabi nila parang napakababang propesyon nito.

Hindi kaya! Baliw lang ang nagsasabi niyan. Hindi lang nila alam ang pakiramdam ng bionabati ka ng maraming bata ng “Sir, good morning po!”, “Ma’am, magandang hapon po.” Hindi lang nila alam.

Pag nagging titser ka, di ka man yayaman, di ka naman magugutom. Habang buhay kang in demand dahil ang edukasyon ay parang pagkain…isang basic necessity. Habang umiikot pa ang planetang ito ay maraming mag-aaral ang papasok sa eskwelahan. Maraming batang nangangailangan ng magagaling na guro. Maraming maghahangad na makapagbasa at makapagsulat. Habag buhay kang hahanap-hanapin dahil kailangan ka…at di ka na magugutom.

Isang fulfilling na propesyon, yun ang pagtuturo. Pag nakikita mong may nagbabagong maganda sa mga estudyante mo, anong ligaya ang hated nun. Ang mga mahihiyain, sumasagot na. Ang mga makukulit, nage-excell na sa klase. Habang nakikita mo silang unti-unting nararating ang pinakamagandang antas ng pagkatao nila, masarap sa pakiramdam yun. Dahil alam mo sa sarili mo, isa ka sa dahilan ng pagbabagong yun.

At hindi ba nila naisip, na ang pinakabanal at pinakadakilang taong umapak sa mundo ay piniling maging isang guro? Kaya masasabi mong to the highest level of the society ka kapag guro ka. Masasabi rin kahit in a little way, banal ka dahil banal ang napili mong propesyon. Kaya naman siguro sa mga gurong hindi magaling dyan, wake up na po. Banal po ang tungkulin natin kaya galingan po nating magturo. Remember, “TEACHING IS THE NOBLEST PROFESSION OF ALL.”

Dati, lola ko ang nagmumura sakin sa kakasulat ko sa pader. Ngayon, ako na ang halos magmura sa mga estudyante ko dahil sa kakulitan nila (at hindi ko naman magawa dahil bawal). Gayunpaman, masasabi kong masaya ako sa karerang pinili ko. Ang pagtuturo ay ako at ako ang pagtuturo. Hindi mapaghihiwalay.

isa akong taong abala. ibig sabihin, mula na yata pagmulat ng mga mata ko ay may naghihintay na saking obligasyong nagmamadaling matapos.

sa umaga, estudyante ako ng literary criticism at ng special topics in english

sa tanghali hanggang hapon ay guro ako ng limamput apat na bata sa ikalawang taon ng mataas na paaralan.

sa gitna ng pagiging guro ko ay isa akong masigasig na kalihim ng pinakamalaking  samahang dulaan ng isa sa pinakamalaking pamantasan sa pilipinas.

at habang sinusulat o ginagawa ko ang sulating ito ay isa rin akong props head para sa isang dulang ginagawa ko.

hay! ngayon ay medyo may alam ka na kung paano kahirap maging isang tulad ko. isa akong payat na taong may malalaking responsibilidad sa buhay. may limamput apat na batang umaasang matututo sakin ng wikang banyaga. may malaking bilang ng mga artistang umaasa sakin upang makabahagi sa pamumuno ng isang dulaang nakabase sa isang pamantasan.

hindi ako nagrereklamo na ayaw ko na silang gawin. oo, nahihirapan ako sa dami nila. hindi lang sila marami, malalaki pa’t mabibigat. masaya ako sa mga trabahong nabanggit ko pero…marami sila masyado. hindi ko maibigay sa bawat obligasyon ko ang pinakamagandang magagawa ko…dahil hati ang pokus ko. naaawa ako dahil hindi ko maibigay ang pinakamataas na antas ng kakayahan ko sa kanilang lahat dahil lahat sila, hinihingi sakin ito. isa lang ako, marami sila. sino ang pagtutuunan ko ng mas malaking pansin?

dati, nung bata ako, kahit ano ipagawa mo sakin, kahit hindi ko pa tapos ang naunang gawain, kaya kong tapusin nang maayos ang dalawa, kahit tatluhin mo pa. ngayong matanda na ako, nagtataka lang ako kung bakit hindi ko na magawa.

ang sabi sakin ng isang guro, "bitawan mo ang ilang mga bagay. magpokus ka sa mga mas importante dahil balang araw, baka pagsisihan mo ang mga hindi mo nagawa ng maayos ang mga dapat mong gawin. at ang balang araw na iyon ay sa susunod nang taon." naniniwala ako sa kanya!

minsan may mga bagay na gusto nating gawin pero pag nasobrahan, hindi na maganda ang epekto sa ating katawan…maski sa kaluluwa. hindi lahat ng gusto natin ay makakabuti sa atin.

ngayon, nag-iisa ako. iniisip ko ang mga bagay na dapat kong matapos sa susunod na mga araw at buwan. sumasakit ang ulo ko. masaya sana…kaso mukhang baka bumigay ako. pag dumating ang araw na iyon, kailangan ko nang bumitaw sa isa sa mga pinanghahawakan ko. pero alin sa kanila? kaibigan, wag kang mag-alala dahil alam ko na ang kailangan kong pakawalan.

ngunit bakit hindi ko pa ginagawa? dahil lumaki akong hinaharap ko at pinaninindigan ang mga pinasok kong mga bagay. hindi ako sumusuko sa sakit at pait ng mga desisyon ko. kahit gaano kahapdi ang sugat na dala ng sarili kong katangahan, pinipilit kong ako mismo ang maghilom at maglapat ng lunas sa puso ko. kung gagawin ko ang nararamdaman ko, mukhang mababali ang prinsipyo kong yun.

mahirap ang sitwasyon ko. nakahawak pa rin ako sa mga bagay na pinili kong dalhin. ngunit alam ko na ang mga bagay na kailangan kong isuko. pinili ko na ang landas na tatahakin ko. alam kong kinakailangan kong magpaalam balang araw sa mga bagay na minahal ko rin naman nang lubusan. kailangan kong bumitaw dahil kailangan, hindi dahil sa nawala na ang pagmamahal sa puso ko.

hindi ko alam kung hanggang saan at hanggang kailan ako hahawak. pero alam ko na kung alin ang kailangang bitawan. ngunit hinahatak ako ng prinsipyo at puso ko sa magkaibang direksyon. alam kong hindi pa ito ang tamang panahon kung sakaling gagawin ko yun.

may mga tamang oras para sa mga desisyon

…tulad nga tamang panahon na kailangan ng iluwal ng ina ang kanyang anak.

…tulad ng tamang tamang panahon para sa isang pasyenteng lumabas sa ospital.

…at tulad ng tamang panahon para sa isang ibon upang lumabas mula sa kanyang itlog at matutong lumipad at kumawala sa kalawakan ng langit.

alam kong hindi ito ang panahon. darating tayo roon.